Kasia w Peru

Chiri in Poland!!

2010-11-11T12:07:00.000-08:00

Do you know that Chiri visited me last weekend? :)
We met in Warszawa. Unfortunately becouse of weather and unknowing city I couldn't show him the capitol. Insead of that we arrived earlier to Gdańsk, so we had more time to do sth here :). At first we went on ice rink to have fun tring skating. After almost one hour Chiri was able to cover some distance without falling down :)
Then we went on party with my friends.

The next day we spent outside. Me and Justyna showed him part of old Gdańsk. It took us almost half a day.
After polish dinner we went to Sopot with Dawid. Unfortunately it starts to
be dark right now very early, so I have no good photos from this trip.
On Monday I had to wake up early becouse of lecture which started at 7.30. At 10 we had train from Gdańsk to Malbork. Weather was soooo baaad. It was raining for all day :(
We were in the biggest Teutonic castel in the world!! but on every Monday museums in whole Poland are closed - so we just visited small part of it.
Malbork is nearby my family town - Sztum, so my mum prepared dinner for us :) Real pork chop :)
It was last day of Chiris visit.... He came back first to Warszawa (alone) and after that to Madrit...

Polish Autumn

2010-10-17T12:28:00.000-07:00

When I was in Peru one little peruvian girl told me that she has never seen real autumn. Becouse they have only palm trees :). Ok maybe not only, but mostly.
So I decided that I will show her some golden trees.
Becouse of that I was in The Oliwski Park today (in Gdańsk). This park is really special. I found many beautiful colorfull places, but in comparing to Park in my family town, Sztum it was nothing :P
Do you remember this town with big prison and two cementaries? :) The autumn there is more colorfull than in Gdańsk.
Ok, now some photos I can add that we have temperature here around 8 degrees during the day, so I miss peruvian sun! Actually piuran sun :)
I miss especially my friendsssss!!!!!!!!!!
Kisses :):):)

No i skończyło się!!

2010-09-21T13:57:00.000-07:00

Jestem w domu!! Mam jednak trochę jeszcze do opowiedzenia.
Po wyjeździe z Piury zawitałam do Limy. Cały czas spędziłam z Davy. Pierwszego dnia mimo nocy spędzonej w autobusie byłam pełna energii - chyba już do tego przywykłam. Nawet całodzienny spacer mnie nie zmęczył. Wieczorem spotkaliśmy się z Fernando.
Drugi dzień zaczął się od wizyty w ZOO. Jest ono naprawdę ogromne. Składa się z 3 części. W pierwszej znajdują się zwierzęta które można spotkać w górach, w drugiej z dżungli, a w trzeciej standardowe zwierzęta z całego świata, które spotyka się w każdym ZOO. To było męczące.
Plaża w Limie.Wieczorem spotkaliśmy się z Fernando. Poszliśmy na siłownię, do której kiedyś chodził.
Głównie po to żeby zobaczyć lekcje tańca. Gdy tam weszliśmy zaczęliśmy z Davy udawać, że jesteśmy zainteresowani zapisaniem się na siłownię. Zostaliśmy oprowadzeni po wszystkich zakamarkach, a na koniec dostaliśmy trzy darmowe dni. Ja aż trzech dni nie miałam... ale jeden jak najbardziej :).
Następnego dnia z samego rana poszliśmy na super wyczerpujące zajęcia na rowerkach - ekstra :)
Później już tylko prysznic, domknięcie walizki... i na lotnisko... i tak rozpoczęła się moja najgorsza podróż w życiu...
Wszystko było super do Amsterdamu. Swoją drogą świetny widok, gdy wlatuje się z nocy w dzień! W Amsterdamie okazało się, że samolot do Londynu opóźniony jest pół godziny. Na przesiadkę w Londynie miałam tylko 1,5h...teraz już 1h. Wiedziałam już, że będzie to trudne... miałam ciągle nadzieję.
W Londynie strasznie długo czekałam na walizkę... która oczywiście przy pierwszym szarpnięciu się rozwaliła - znowu. Musiałam zmienić terminal - najpierw jeden pociąg, później drugi - i tu co zły... kapnęłam się jak pociąg wyjechał z tunelu. Nie kojarzyło mi się żeby tak było jak jechałam w tamtą stronę... znalazłam się gdzieś w Londynie. I wtedy już było wszystko stracone... Samolot odleciał - niestety beze mnie. Wróciłam na terminal - nic nie mogłam zrobić - bilety były kupowane osobno w różnych liniach... więc nie zostało mi nic innego jak spędzić noc na lotnisko i rano kupić nowy bilet... - nikomu nie życzę takiej podróży!
Jeszcze dorzucam trochę zdjęć z moich imprez i spotkań pożegnalnych w Piurze - a trochę ich było:)

I na koniec jeszcze mapka z zaznaczonymi miejscami gdzie byłam. Jeszcze trochę do zobaczenia mi zostało, więc mam po co wracać :)
No bo przecież przyjechałam żeby odwiedzić rodziców :P
To by było na tyle!

Praktyka 2 miesiące później

2010-09-08T16:31:00.000-07:00

Chyba przyszła pora, żeby napisać coś więcej o mojej praktyce, bo głównie o nią tutaj chodzi :P
No więc, wygląda to tak, że hodujemy mikroalgi, teraz już w bioreaktorach. Później je odfiltrowujemy. Następnie trzeba je wyskrobać, rozsmarować i włożyć do piekarnika. Pieką się kilkanaście godzin w temperaturze 50 st. C. Później trzeba je zeskrobać, zważyć i przygotować do ekstrakcji metodą Soxhleta. Następnie za pomocą wyparki próżniowej oddzielany jest heksan od oleju, o którego tutaj chodzi.
No to dostaliście przepis na olej z mikroalg :)
A to cała mikroalgowa ekipa
A co do zdjęć to niektóre były robione przez dziennikarzy, bo niedługo będziemy w gazecie, ale chyba już tego nie doczekam... bo zbliża się czas powrotu!!
W niedzielę żegnam się z Piurą i jadę do Limy. Posiedzę tam dwa i pół dnia i w środę mam samolot. Droga powrotna równie skomplikowana jak do Peru...

Walka kogutów i Toro match

2010-09-05T17:42:00.000-07:00

Wczoraj odbył się międzywydziałowy toro match. Było o nim głośno już dużo wcześniej, więc musiałam kupić bilet.
Jest to zabawa z bykiem złożona z różnych konkurencji, m.in. nałożenie kółek bykowi na rogi albo powalenie go na ziemię. Żeby nie było, byk był raczej młody i nie bardzo groźny, ale momentami i tak wyglądało to nieźle... nie chciałabym być nadziana jak co poniektórzy :P
Były reprezentacje 4 wydziałów. Nie wiem jak wybrali najlepszą drużynę, bo raczej wszystkie w pełni wykonały zadania. Wygrała jednak reprezentacja inżynierii.
Niespodziewanie okazało się, że zaraz obok odbywają się walki kogutów. Jest to popularna dyscyplina w Peru. Chciałam zobaczyć z ciekawości ale po pierwszej walce zrezygnowałam. Istna masakra! Koguty nawalały się, aż któryś nie padł i to ledwo żywy. Żeby było ciekawiej, na tyle nóg miały specjalne kolce, żeby bardziej się pocharatać. Brrrrrr
Właściciel zwycięskiego koguta zgarniał kase, bo oczywiście nie obyło się bez zakładów.

Tumbes, Manglares i krokodyle

2010-09-01T17:05:00.000-07:00

W poniedziałek wstaliśmy o 5.30 żeby zdążyć na autobus na samą północ Peru, Tumbes. Byliśmy tam przed 8. Dojechaliśmy do małego portu rybackiego i tam wsiedliśmy na łódkę. Pływaliśmy po Manglares. Jest to teren przybrzeżny otoczony bujną roślinnością. Mieliśmy szczęście, że trafiliśmy na przypływ. Nie można mieć wszystkiego i niestety nie było słońca... ale i tak było ciepło.

Pierwszym naszym przystankiem była hodowla krokodyli :). Można tam zobaczyć krokodyle w każdym stadium rozwojowym, począwszy od dwumiesięcznych maleństw po trzydziestoletnie dorosłe osobniki. Karmione są kurczakami i rybami, więc chyba mają całkiem dobrze.
Później znowu wsiedliśmy na łódkę... musieliśmy się dosyć spieszyć, nie chcieliśmy zostać pożarci przez komary.
Dopłynęliśmy do miejsca zamieszkałego przez niezliczoną liczbę ptaków. Ptaki te mają coś czerwonego pod dziobem i jak nabiorą powietrza wygląda to jak wielki balon, rewelacja. Dobrze, że łódka miała daszek, było ich naprawdę mnóstwo, więc prawdopodobieństwo dostania w głowę całkiem spore.Te ptaki nazywają się frigatebirds. Nie wiem czy mają polską nazwę, w każdym razie nie mogłam jej znaleźć. A z bliska wyglądają tak:
Później dopłynęliśmy na plażę na wyspie, chwile się po niej pokręciliśmy...
i w końcu dopłynęliśmy do wyspy gdzie mogliśmy coś zjeść. Oczywiście zamówiliśmy cebiche. Od tej pory wiem, że nie przepadam za czarnymi małżami, ale cała reszta już mi całkiem smakuje i nawet nie przeraża mnie, że wszystko: ryby, krewetki, ośmiornice i wszystkie owoce morza jakie można wymienić są surowe.

Był to ostatni nasz cel, więc jak dopłynęliśmy do brzegu, wróciliśmy do Tumbes znaleźliśmy transport do Piury. Droga zajęła jakieś 4 godziny.

Mancora

2010-08-31T07:32:00.000-07:00

Ostatni weekend był o jeden dzień dłuższy. Poniedziałek był dniem wolnym, z powodu jakiegoś święta. Razem z Chiri i Felipe wybraliśmy się na chyba najsłynniejszą plażę Peru, Mancora.

Wyjechaliśmy w sobotę kolo południa. Droga zajęła nam jakieś 4 godziny. Pierwsze co to zamówiliśmy cebiche, później pokręciliśmy się trochę po stoiskach. Tak jak przy naszych plażach jest ich wiele. Można na nich jednak kupić bardziej zaskakujące rzeczy: kapelusze zrobione z łupin kokosów albo liści palmowych

najróżniejsze muszle, zwierzęta morskie

no i oczywiście mnóstwo kolczyków naszyjników i takich tam. Bardzo tanie są tutaj perły i to naturalne. Oczywiście nie jakiejś super jakości, ale zawsze.

Następnie trzeba było znaleźć jakiś nocleg, najlepiej tani. Zajęło nam to dość sporo czasu. Nie wiedzieliśmy za bardzo gdzie iść i jak się okazało wybraliśmy zły kierunek. No ale po dłuższej chwili zawróciliśmy się i znaleźliśmy pokój za 20 soli za noc.

Jak się ogarnęliśmy ze wszystkim poszliśmy na spacer. Postanowiłam, że czas spróbować dziwnych, dla mnie, owoców. Zaczęłam od picia wody z kokosa.
którego później trzeba było rozłupać

i zjeść :)
Później kupiłam pepino,
a następnego dnia papaya'e.
Niestety nie miałam szczęścia, bo kupiłam jakieś o dziwnym smaku, które nie były najlepsze :/

Wieczorem po spacerze wzdłuż morza wypiliśmy z Chiri piwo przy ognisku i potańczyliśmy.

Niedziela upłynęła mi jak tradycyjny dzień każdego plażowicza. Rano spacer, lunch - cebiche, plaża, spacer, kolacja, pub.

Pelikany
Następnego dnia z samego rana jechaliśmy do Tumbes, ale o tym później :)

Grill i festyn

2010-08-27T14:17:00.000-07:00

Przedostatni weekend miałam dosyć spokojny. Tutejszy komitet do tej pory składał się, tak naprawdę z dwóch osób - Maribel i Victora, przynajmniej tyle poznałam. Postanowili jednak poszerzyć swoje grono i całkiem niedawno zorganizowali spotkanie, na którym starali się zainteresować IAESTE nowe osoby. I właśnie w sobotę był grill zapoznawczy z nowymi członkami. Jedzonko było bardzo smaczne i czas bardzo milo nam upłynał.

W niedziele natomiast wybrałam się z młodszą częścią mojej peruwiańskiej rodziny na festyn, zorganizowany w kampusie szkoły podstawowej i średniej dla chłopców. Poszła z nami również moja nowa współlokatorka, która jest Chinką (do tej pory miałam sama pokój). Nie potrafię powtórzyć jej chińskiego imienia, ale ciekawostką jest, ze Chińczycy przybierają tutaj nowe imiona i tak , jej hiszpańskim imieniem jest Gema. Przyjechała do Peru, aby uczyć na uniwerku chińskiego.

Festyn wyglądał jak każdy inny, coś tam grali i śpiewali. Naszym głównym zajęciem było stanie w kolejkach za jedzeniem.

Na zdjęciu: Majo, ja, Felipe, Gema, Armando

Najpierw jedliśmy anticuchos - szaszłyki zrobione z krowich serc (nie żartuje), całkiem smaczne

A później picarones coś w stylu pączków z miodem

Na złotej plaży - Colan

2010-08-23T18:34:00.000-07:00

Piura jest naprawdę blisko oceanu... a odkąd tu jestem nie byłam jeszcze na plaży! Namówiłam Majo i Felipe i w zeszłą niedzielę wybraliśmy się na najbliższą plażę - Colan. Jest ona jakąś godzinę drogi od Piury. Najpierw autobus, a później taxi. Jak tylko weszliśmy na plażę rzuciły mi się w oczy dwie rzeczy: pierwsza - żywe złoto przy samym brzegu, a druga - nie było tam innych ludzi, byliśmy kompletnie sami. No tak, przecież tu jest zima! Byłam tak podniecona pasmami złota, że w ogóle mi to nie przeszkadzało. Przespacerowaliśmy się przy brzegu, a później znaleźliśmy miejsce - w sumie nie było to trudne :) - i rozłożyliśmy się z ręcznikami. Gdy tak leżeliśmy to faktycznie jak powiało to było trochę zimno - ale hello, żeby nikogo? W niedziele?
Felipe
W planach mieliśmy zjedzenie lunchu na plaży, więc jak już nie chciało nam się wylegiwać, musieliśmy się cofnąć spory kawałek, żeby znaleźć otwartą restaurację. Zamówiliśmy oczywiście podstawowe danie każdego Peruwiańczyka - ceviche. Było one tym razem trochę bardziej urozmaicone, oprócz ryby i krewetek były jeszcze ośmiornice i małże!! Musze przyznać, że polubiłam ceviche - zajęło mi to trochę czasu. Ale nie pije jeszcze soku z limonki jak już wszystko się skończy :)
Kawałki ośmiornicy (pulpo)
Po kilku dniach skończyła się moje radocha, bo powiedzieli mi, że to wcale nie było złoto...
Ja i tak wiem swoje :P

Chachapoyas i Kuelap

2010-08-21T11:02:00.000-07:00

No i przyszła pora na ostatniego posta z mojej długiej podróży.
Nie zawsze należy wierzyć informacji turystycznej. Pani powiedziała nam, że aby dostać się do Kuelap'u - ruin w pobliżu Chachapoyas trzeba pojechać jednym z samochodów odjeżdżających o 3.30. Posłuchaliśmy pani i zaledwie po 4 godzinach snu wstaliśmy o 3. Znaleźliśmy miejsce z którego odjeżdżają samochody, poczekaliśmy na komplet pasażerów i ruszyliśmy w drogę. Kuelap znajduje się jakieś dwie godziny od Chachapoyas, więc jest to dobra okazja do nadrobienia snu. Niestety nie było to takie proste... droga była strasznie kręta i wyboista. W samochodzie tak trzęsło, że nie udało mi się nawet zdrzemnąć. Dojechaliśmy na miejsce jakoś po piątej i co się okazało? Wszystko było jeszcze pozamykane, a samochody z turystami przyjeżdżają zazwyczaj w południe. Mogliśmy spokojnie przespać całą noc i dojechać tam o normalnej godzinie, a nie w środku nocy. Musieliśmy poczekać do 7.30. Na szczęście są ludzie, którzy wstają mega wcześnie i poczekaliśmy w jakiejś pseudo restauracji. Mogliśmy kupić tam śniadanie, jednak mieliśmy ze sobą tyle jedzenia, że poprosiliśmy tylko o herbatę. Awokado z bułką - pycha :)
Kuelap miał być otwarty o 7.30 niestety jak tam doszliśmy to było ciągle zamknięte. Znaleźliśmy miejsce gdzie świeciło słońce i tam poczekaliśmy - w cieniu było zimno.
Jakoś po 8 w końcu kupiliśmy bilety i mogliśmy wejść do środka.
Kuelap są to ruiny kultury Chachapoyas. Forteca ta została zbudowana około 1000 r n.e. Odkryta całkiem niedawno, w drugiej połowie XX wieku.
Forteca jest ogromna, a jest do niej tylko jedno wąskie wejście. Było to zabezpieczenie przed innymi ludami chcącymi podbić miasto.
Całe wnętrze fortecy wypełnione jest pozostałościami po okrągłych domkach. W połączeniu z roślinnością wygląda to naprawdę zjawiskowo. Te czerwone kwiaty rosną na drzewach tak jak u nas jemioła. Szkoda, że jemioła nie jest taka ładna :)
Tak jak wspomniałam, byliśmy pierwszymi turystami tego dnia odwiedzającymi te ruiny, a że wstaliśmy o 3 byliśmy mega zmęczeni. Po krótkiej przechadzce po fortecy, znaleźliśmy się na jej skraju. Podziwiając widok na góry usiedliśmy na trawie a później... zasnęliśmy. Ile osób może powiedzieć, że spała w fortecy sprzed tysiąca lat? :)
Obudziło mnie słońce, bo w międzyczasie zaczęło nieźle przygrzewać. Postanowiliśmy, że czas wracać, bo o 19 tego samego dnia mieliśmy autobus powrotny do Chiclayo. Żeby nie było za nudno chcieliśmy wrócić inną drogą, z drugiej strony fortecy i zejść do miasta Tingo, a stamtąd złapać samochód do Chachapoyas. Do Tingo prowadziła górska ścieżka cały czas z górki przez dwie godziny. Stwierdziliśmy, że ok. Na początku było spoko. Po godzinie zaczęłam się zastanawiać, że gdzieś między górami w dole powinno być widać to miasteczko. Szliśmy, szliśmy i nic. Minęło półtorej godziny, dwie i dalej nic. Słońce parzyło niemiłosiernie, było akurat południe. Góry miały czerwony kolor, wyglądały jakby miało zaraz spłonąć. Gdzieś po dwóch i pół godzinie zobaczyliśmy na dole domy. Niestety dojście do nich zajęło nam jeszcze jakieś 40 min. Cała droga zajęła nam ponad 3 godziny. Na szczęście szybko złapaliśmy samochód i po godzinie byliśmy z powrotem w Chachapoyas. Zdążyliśmy się jeszcze zdrzemnąć przed wyjazdem. O 19 wsiedliśmy w autobus i jakoś przed 6 rano byliśmy w Chiclayo. Godzina przerwy i ostatni mój trzygodzinny przejazd autobusem do Piury. Na miejscu byliśmy koło 10. Czułam się nawet jakbym wracała do siebie, to chyba dobrze, nie?

Cel 7: Chachapoyas i wodospad Gocta

2010-08-19T18:36:00.000-07:00

Podróż nie należała do najprzyjemniejszych. Na miejsce zajechaliśmy jakoś o 5 rano. Odebraliśmy moją big walizkę, ludzie się rozeszli... i co dalej? Trzeba było znaleźć jakieś miejsce do spania. W kilku, od których zaczęliśmy nie było wolnych pokoi. I tak byłam w szoku, że ktoś nam otworzył. W końcu znalazł się hostel z wolnym miejscem i około 6 rano poszliśmy spać. Nie było czasu na długie spanie, przecież trzeba zwiedzać :). Ogarnęliśmy się przed 10 i pierwsze co, to poszliśmy do punktu informacji turystycznej, aby dowiedzieć się jak możemy się dostać do wodospadu i do Kuelap'u. Dostaliśmy mapkę i wskazówki. Mieliśmy dwie możliwości dotarcia do wodospadu - samochodem do miasta (1h), później combi do Cocachimba, skąd wyrusza się do wodospadu lub wysiąść w połowie drogi do pierwszego miasta i iść na skróty do Cocachimba. Co wybraliśmy? Pewnie, że na pieszo. Trochę inaczej wyobrażałam sobie skraj dżungi... przynajmniej, że będą tam drzewa... Na tej drodze niestety za dużo ich nie było. Piaskowa droga, oczywiście po górę, w pełnym słońcu. Na bank było ponad 40 stopni. Ale mieliśmy atrakcje po drodze, najpierw znaleźliśmy drzewo z pomarańczami, oczywiście zrobiliśmy sobie przerwę :). Później chcąc skrócić sobie drogę, zamiast iść ulicą poszliśmy przez pole (o nachyleniu chyba z 60 stopni), nie spodziewaliśmy się jednak, że jak już wejdziemy na samą górę to zobaczymy drut kolczasty... ale daliśmy rade :). Na koniec złapaliśmy mototaxi, podwożące jakaś dziewczynę. Przejechaliśmy się kawałek i okazało się, że silnik nie daje rady z 3 osobami pod górę i musieliśmy wysiąść. Ale jak już doszliśmy do Cocachimba okazało się, że wyrobiliśmy się w nieco ponad godzinę, a miało nam to zająć dwie. Tam krótki odpoczynek i dalej w drogę.
Do wodospadu było raz z górki, raz pod górkę. Szło z nami sporo ludzi. Później się okazało, że była to jakaś wspólnota kościelna i idąc śpiewali kościelne piosenki. Ja tam się cieszyłam, że mogę jeszcze oddychać. Droga zajęła jakieś dwie godziny i udało się! Doszliśmy do trzeciego z najwyższych wodospadów świata - Gocta. Z daleka nie robił wrażenia. Taki tam sobie wodospadzik. Ale jak się stało zaraz pod nim - to było coś! Jak szłam w tym skwarze to myślałam, że jak tylko tam dojdę to wskoczę do wody, ale zmieniłam zdanie jak poczułam to zimno wokół. Panował tam jakiś mikroklimat. Było zimno i wilgotno, na pewno nie miałam ochoty na kąpiel.A to kościelna ekipa

Droga powrotna nie była wcale lżejsza. Po drodze Chiri zerwal kawałek trzciny cukrowej do pożucia :).
Doszliśmy w raz z całą resztą do Cocachimba i pogadaliśmy czy możemy zabrać się z nimi... nie nazwałabym tego samochodem. Była to ciężarówka, a ludzie jechali na pace zbitej z dech. To było przeżycie:)
Dojechaliśmy z nimi do Pedro Ruiz, a stamtąd kombi do Chachapoyas.

Cel 5 i 6: znów Lima i Chiclayo

2010-08-17T20:15:00.000-07:00

Kolejne dwa dni mam jakby wyjęte z życiorysu, bo spędziłam je w autobusie. Jak wieczorem wsiadłam w Arequipie, tak po 16 h byłam w Limie. Tego samego dnia miałam kolejny autobus, więc w Limie miałam tylko ośmiogodzinną przerwę. Ponieważ byłam tam tylko na chwilę, nie chciałam nikogo fatygować z odbieraniem mnie i w ogóle. Po odebraniu bagażu nie miałam za bardzo pomysłu co ze sobą zrobić... zaczęłam po prostu iść przed siebie, ciągnąc za sobą 20 kilo bagażu. Szłam tak długo aż... popsuła mi się walizka :). Stwierdziłam, że to trochę bezsensu i złapałam taksówkę. Powiedziałam taksówkarzowi, z pomocą przechodniów, że chcę do najbliższego McDonalda :).
Zawiózł mnie na Miraflores i to był bardzo dobry wybór. znalazłam sobie miejsce w miłym parku i tak przesiedziałam te kilka godzin, zahaczając oczywiście o McDonalda :)
Niestety na sam koniec mojego czekania, usiadł za mną chłopak z gitarą i zaczął grać i śpiewać, a głos miał niezły. Szkoda, że na sam koniec. Zaczęliśmy rozmawiać i później pomógł mi złapać taksówkę z powrotem na stację. Nie było to takie proste, nie wiem czemu nikt nie chciał tam jechać, zajęło to jakieś pół godziny.
I tak kolejną noc spędziłam w autobusie, tym razem do Chiclayo. Ile zaoszczędziłam na noclegach :). W Chiclayo byłam o 9 rano. Czekał już tam na mnie Chiri :). Skończyło się moje samotne podróżowanie. Po małych trudnościach zostawiliśmy bagaże w domu jego kolegi, szybki prysznic i na miasto. W Chiclayo znajdują się dwa ważne muzea kultury prekolumbijskiej. Nie jestem fanką muzeów, no ale trzeba było je odwiedzić. Jedno jest mniejsze więc szybko poszło. Drugie jest wielkie i nie można było mieć aparatu :/Po pół godziny oboje zaczęliśmy się nudzić, ale jakoś dobrnęliśmy do końca :)
W okolicach Chiclayo znajdują się również ruiny, a że mieliśmy jeszcze czas do autobusu to pojechaliśmy tam. Niestety najpierw zaczęliśmy wspinać się na jakąś górkę, na której nic nie było i przez to jak dotarliśmy na miejsce to było już zamknięte :)Ale udało mi się zrobić jedno zdjęcie przez płot :)
O 20 wsiedliśmy do kolejnego autobusu (moja 3 noc z rzędu) prosto do Chachapoyas. Powiem szczerze, że ta noc była najgorsza, kolejnej bym już nie przeżyła!
A tak wygląda kanapka z kurczakiem, którą dostaliśmy w ramach kolacji w autobusie. Widzicie tą ilość kurczaka? hehe

Cel 4: Arequipa - w białym mieście

2010-08-16T18:40:00.000-07:00

No i w środku nocy trafiłam do Arequipy. Rano miał odebrać mnie z dworca kuzyn Majo - Diego, jednak, że byłam kilka godzin przed umówioną godziną, czekało mnie spanie zgięta w pół z głową na walizce. Jak dobrze mieć znajomych, którzy mają znajomych i rodziny w innych miastach! :). Diego przywitał mnie słowami: witaj w najpiękniejszym mieście Peru. Od razu zrobiło mi się lepiej! Ludzie, którzy tu mieszkają są bardzo z tego dumni.
I tak trafiłam po ok 10 dniach spania w najtańszych hostelach do super chaty z ciepłą wodą bez ograniczeń! Pierwsze co, to oczywiście skorzystałam z prysznica... nie powiem po ilu dniach przerwy hehe. Ogarnęłam się i wyruszyłam na miasto z Diego i Jose - drugim kuzynem Majo, w którego domu się zatrzymałam. Od razu rzuca się w oczy różnica w architekturze między Arequipą, a innymi miastami Peru, która jest zwana białym miastem.
Katedra
Całe centrum zbudowana jest z sillar, jest to skała z lawy po wybuchu wuklanów. A, bo zapomniałam napisać, że Arequipa jest otoczona wulkanami. Z miasta widoczne są 3, w tym jeden ciągle czynny - Misti. Nazw pozostałych niestety nie pamiętam. Miasto było wielokrotnie niszczone przez trzęsienia ziemi, ale za każdym razem dzielnie odbudowywane. Z tego powodu często można zobaczyć obok siebie różnice w stylach.Z wulkanem w tleNa dachu katedry z Jose i Diego
W mieście jest mnóstwo kościołów. W samym centrum chyba byłam w kilkunastu, każdy jest inny. Całe przedpołudnie chodziliśmy po głównym mieście. Po lunchu czekała mnie niespodzianka. A mianowicie aby się za bardzo nie męczyć, mieliśmy zarezerwowane miejsca w autobusie turystycznym, dzięki któremu w jedno popołudnie można odwiedzić wszystkie najważniejsze miejsca Arequipy.
A za nami Misti.Ogrody, rezydencje, a nawet fabrykę i hodowlę lamowatych zwierząt, z których później robione są sweterki.
Wróciłam wymęczona, ale po godzinnej drzemce byłam gotowa zobaczyć Arequipe nocą :). Wyszłam z Jose i jego kolegami. Paliliśmy shishe - tym razem nie na moją prośbę :P
Następnego dnia został mi do zwiedzenia jedynie klasztor Santa Catalina.
Jest to naprawdę ogromny XVI wieczny klasztor, zwany miastem w mieście. Nie uwierzycie, że w środku znowu spotkałam Polaków, tym razem dwóch. Mieliśmy jednego przewodnika.
Do klasztoru trafiała każda druga córka katolickich rodzin w wielu 12 lat. Pierwsza wychodziła za mąż, a każda następna zostawała w domu do końca życia. Przez pierwsze 4 lata nowicjuszki były separowane i nie mogły nic mówić. Uczyły się pisać i malowały obrazy na ścianach.
Po 4 latach trafiały do swoich mieszkań, razem mogły mieszkać tylko w przypadku jak były spokrewnione. Tak wyglądała ich kuchnia.
Klasztor jest piękny i robi wrażenie.A to pralnia
Na koniec wycieczki Polacy, o których wspomniałam, odwrócili się na pięcie nim pani przewodnik zdążyła się upomnieć o swoją zapłatę... ehh
Po zwiedzaniu klasztoru przyszedł czas no kupienie kilku pamiątek, a później lunch z Jose i jego kolegą. Miałam okazję posmakować piwa prosto z Arequipy - Arequipeńa :)
A później jeszcze Cusceńa - bo w Cusco jakoś nie wyszło.
Tego wieczora niestety już opuszczałam Arequipę, ale zrelaksowana i gotowa na dalsze zwiedzanie Peru... bo to jeszcze nie koniec :)

Na jeziorze Titicaca

2010-08-14T18:53:00.000-07:00

Dopłynęliśmy na wyspę Amantani. Już przy brzegu czekały na nas rodziny tam mieszkające.

Zostaliśmy rozdzieleni na grupki po 3-4 osoby. Każda z grupek została przydzielona do innej rodziny która miała się nami zaopiekować: zapewnić miejsce do spania oraz posiłki. My z Naomi trafiłyśmy do pokoju razem z dwiema sympatycznymi Francuzkami. Po zostawieniu swoich rzeczy, zjedzeniu obiadu i krótkim ogarnięciu wyruszyliśmy na małe zwiedzanie wyspy. Załapaliśmy się akurat na wesele! Uwaga - panna młoda ma osiemnaście lat, to ta w niebieskiej sukience.
Później tylko wspięliśmy się na wzgórze, na którym była świątynia - niezbyt ciekawa.
Zastał nas tam zachód słońca.
Wróciliśmy na kolację, po której..... każda z nas dostała tradycyjny strój, który oczywiście musieliśmy włożyć :)
Był on przepustką na imprezę zorganizowaną specjalnie dla nas z tradycyjną muzyką i tańcami.
To było coś :P
Z koleżankami z pokoju :)A to z Agnieszką, Polką o której wspominałam w poprzednim poście.

Zabawa na szczęście nie trwała za długo. Szybko poszłyśmy spać. W nocy było bardzo zimno, a zapomniałam wspomnieć, że w Peru nie mają czegoś takiego jak ogrzewanie, nawet w miejscach gdzie jest naprawdę zimno. Nie wiem pod iloma kocami spałam, ale wiem, że były mega ciężkie i śmierdziały kurzem. Z myciem to tam raczej ciężko, stwierdziłyśmy, że zęby umyjemy na łódce, ale rano na szczęście znalazł się kawałek wody.
Przed 8 rano następnego dnia popłynęliśmy na kolejną wyspę o nazwie Taquile.
Fale były jak na morzu
Odbywał się tam akurat festiwal. Na głównym placu mieliśmy okazje zobaczyć tradycyjne tańce, w sumie niezbyt skomplikowane, polegały na dreptaniu w kółko. Od czasu do czasu można byłio zobaczyć jak popijają "coś mocniejszego", byłyśmy ciekawe co to :)
Po obejrzeniu tańców poszliśmy na smaczny lunch, po którym już tylko wsiedliśmy na łódkę i po 3 godzinach byliśmy z powrotem w Puno.
Opiszę jeszcze co przeżyłyśmy potem.
Wróciłyśmy do hostelu, w którym zostawiłyśmy swoje wielkie bagaże i przy kawie czekałyśmy jakieś 2 godziny. Pojechałyśmy trochę wcześniej na stacje. Powoli się żegnałyśmy, bo Naomi wracała do Cusco, bo miała stamtąd rano samolot do Limy, a później już do Europy, a ja ruszałam do mojego celu nr 4 czyli Arequipy.
Naomi miała autobus godzinę przede mną. Odprowadziłam ją więc do bramki... a tam, karteczka, że z powodu strajku wszystkie autobusy do Cusco odwołane! Masakra!
Ludzie stali nie wiedząc co ze sobą zrobić. Szybko sprawdziłam czy z moim autobusem jest wszystko ok, na szczęście było.
Naomi w raz z innymi turystami biegała i szukała wyjścia z sytuacji, bo przecież rano miała samolot. Innego wyjście niestety nie znaleźli niż wynajęcie taksówki. Koszt 400 S./ buuu
Dobrze, że w Arequipie nie strajkowali...
I tak rozstałam się z Naomi i zostałam sama, ale tylko na jakiś czas...

Cel 3: Puno i jezioro Titicaca

2010-08-14T15:37:00.000-07:00

W niedzielny poranek wsiadłyśmy z Naomi do autobusu w kierunku Puno. Droga zajęła jakieś 7 godzin, więc bardzo krótko. Po południu wysiadłyśmy na stacji i od razu poczułyśmy różnice temperatur. Titicaca jest najwyżej położonym jeziorem świata, dokładnie na wysokości 3812 m n.p.m. Ma to swoje konsekwencje też w temperaturze jaka tam panuje. Pomyślałam o tym wcześniej i pożyczyłam kurtkę zimową. Plan na pierwszy dzień w Puno zrealizowałyśmy w 15 min. po przyjeździe. A mianowicie miałyśmy poszukać noclegu na pierwszą noc oraz wykupić wycieczkę po jeziorze na dzień następny. Na stacji jest wiele biur, których przedstawiciele próbują zgarnąć turystów. Szybko trafiłyśmy do hostelu. Poszłyśmy na spacer po mieście. Puno samo w sobie nie jest zachwycające. Ale ze względu na to co można zobaczyć na jeziorze, warte odwiedzenia.
Tego właśnie wieczoru stało się to, na co czekałam od przyjazdu do Peru... poszłyśmy do restauracji i zamówiłam ŚWINKĘ MORSKĄ! Po tutejszemu CUI.
Naomi zamówiła też niestandardowe danie - Alpaca (pamiętacie zdjęcia z lamami w Cusco? - to właśnie Alpaca'i). Niestety szczerze mówiąc się rozczarowałam. Cui w ogóle mi nie smakowała, a poza tym nie miała prawie wcale mięsa - sama skóra i małe kości. Wyszłam z restauracji tak samo głodna jak weszłam. No ale trzeba było spróbować.

Następnego ranka zaczęła się nasza wycieczka po Titicaca.
Do portu dojechałyśmy podstawionym autobusem, a później wsiadłyśmy na łódkę.
Tam poznałyśmy grupę z którymi spędziłyśmy następne dwa dni. Były to jakieś 22 osoby, większość w wieku dwudziestu kilku lat i jak się okazało zdecydowana większość to Francuzi.
Ale doczekałam się tu drugiej rzeczy - spotkałam Polkę! Fakt, że ma męża Francuza i od ładnych paru lat mieszka we Francji, ale mogłam z nią pogadać po polsku! - Fajne uczucie po dłuższej przerwie :). Mieliśmy przewodnika, który wszystko co mówił tłumaczył najpierw na angielski, a później na francuski.
Po pierwszej godzinie płynięcia dotarliśmy do wysp Floating Islands. Są to sztuczne wyspy zbudowane przez ludzi z trzcin, które rosną w pobliżu.
Na wyspie, na której zatrzymaliśmy się przez jakaś godzinę mieszka 5 rodzin. Nasz przewodnik wraz z mieszkańcem wyspy wytłumaczył nam w jaki sposób są one budowane.
Na spodzie układane są bloki z ziemi wraz z korzeniami, połączone linami, a na nie warstwami układane uschnięte trzciny. Jak się chodzi po takiej wyspie ma się trochę wrażenie, że się zapada, ale tylko trochę :)
Ci ludzie naprawdę tam mieszkają! Zajmują się głównie rybołówstwem i dbaniem, żeby wyspa się nie rozpłynęła. Kobiety gotowaniem i robótkami ręcznymi. Co 4 tygodnie musi być dokładana kolejna warstwa trzcin. Dzieci dopływają codziennie do szkół w Puno.
Odwiedziliśmy jeszcze jedną taką wyspę.

Po następnych dwóch godzinach dopłynęliśmy to naturalnej tym razem wyspy Amantani, na której mieliśmy nocować... ale o tym za chwilę :)

Śladami Inków c.d.

2010-08-13T16:52:00.000-07:00

Następnego dnia po wyprawie na Machu Picchu ledwo wstałam z łóżka... ale nie ma co marudzić... trzeba zwiedzać dalej :). Rano mieliśmy powrotny pociąg prosto do Ollantaytambo, naszego pierwszego celu tego dnia. Jest to mała mieścina z ruinami w tle. Zostawiliśmy nasze bagaże w jakimś sklepiku za drobną opłatą i ruszyliśmy w górę (znowu:)
Przed wejściem

Krótki odpoczynek

Nasza cała ekipa: od lewej - Naomi, ja, Davy, Bianca, Arianna, Ivan
A to zdjęcie zrobione w trakcie jak przeganiał mnie pan strażnik, bo stanęłam na jakimś ważnym kamieniu :)
Zabraliśmy się stamtąd po jakiś dwóch godzinach. Złapaliśmy kombi i ruszyliśmy dalej do miasta o nazwie Pisac, a tam kolejne ruiny. W między czasie zrobiło się trochę chłodno...

Na takich tarasach Inkowie uprawiali rolę :) (słuchałam przewodnika:P

A tu widać, w sumie trochę słabo, cmentarz. Jak uda się wam zobaczyć małe dziurki w skałach to właśnie tam składali ciała.

I znowu grupowe zdjęcie
Po tym wróciliśmy do Cusco baardzo głodni, bo przez cały dzień nie było czasu żeby zatrzymać się gdzieś na obiad.
Poszliśmy do restauracji, którą wypróbowaliśmy wcześniej, z bardzo smacznym i tanim jedzonkiem. Niestety tego wieczoru był sporu ruch i na główne danie czekaliśmy prawie 2 godziny... ehh.
Jak wróciliśmy do hostelu było już dość późno, więc szybkie przebieranko i trzeba było pójść wypróbować tamtejsze kluby.
Najpierw reggae pub - na moją prośbę zamówiliśmy shishe :P, jak stamtąd wyszliśmy było po północy i ciężko było znaleźć miejsce w jakiejś dyskotece. No ale w końcu się udało. W dyskotece królowała oczywiście latynoska muzyka.
Do hostelu wróciłam przed 5, a dalej w drogę wyruszałam o 7... :)
I tu nasze drogi się rozdzielały. Arianna zdecydowała, że zostaje w Cusco, więc same z Naomi następnego dnia jechałyśmy do celu nr 3, czyli Puno, ale o tym później... :)

Jeden z siedmiu cudów świata - Machu Picchu

2010-08-11T18:59:00.000-07:00

No i skończyło się... dziś wróciłam do pracy i pierwsze co mnie czekało to ucieranie mikroalg w moździerzu przed 3 godziny. Ale nie o tym chciałam pisać.
Dostanie się do Machu Picchu nie jest takie proste. Najpierw jechaliśmy kombi z Cusco do pewnego miasteczka, a tam złapaliśmy pociąg do Aguas Calientes.
Jest to mała turystyczna wioska, do której dostać się można tylko pociągiem - nie ma tam innej drogi. Zostawiliśmy rzeczy w hostelu i wybraliśmy się na poszukiwanie czegoś taniego do zjedzenia. Nie było to wcale łatwe, bo ceny w tym miasteczku są średnio dwa razy wyższe. Położyliśmy się wcześnie spać, bo wiedzieliśmy, że następnego dnia dużo nas czeka.
Budzik zadzwonił o 3 rano... o 4 musieliśmy się stawić przed pierwszą bramą do Machu Picchu. Sprawa była trochę skomplikowana. A mianowicie ci, którzy chcieli oprócz Machu Picchu wspiąć się również na Waynapicchu (a my oczywiście chcieliśmy) - jest to ta góra widoczna na każdym zdjęciu za ruinami Machu Picchu - musieli stanąć do niejakiego wyścigu, gdyż na Waynapicchu może wejść tylko 400 osób dziennie, a chętnych jest oczywiście dużo więcej. Trzeba więc być wśród pierwszych 400 osób, które będą przed drugą bramą. Droga między pierwszą, a drugą bramą jest czystym wspinaniem się pod górę przez jakaś godzinę.
Zwarci i gotowi, stawiliśmy się przed pierwszą bramą o 4 rano, byliśmy jednymi z pierwszych, ale zaraz po nas ustawiła się dłuuuuuga kolejka. Większość z nich to byli Francuzi. O 4.30 brama została otwarta i zaczęło... tłum ruszył do wyścigu.
Droga była wąska i cały czas pod górę... nie powiem, że super mi szło, ale z wieloma przystankami dałam radę i w niecałą godzinę dotarłam przed drugą bramę do Machu Picchu.
Dostałam upragnioną pieczątkę na bilecie, która oznaczała, że mogę iść na Wynapicchu. Ja z Naomi zecydowałyśmy, że idziemy tam o 7 rano. Reszta ekipy chciała iść o 10.
Po krótkim odpoczynku przeszłyśmy przez bramę i naszym oczom ukazały się ruiny miasta Inków we mgle...
Tak wygląda Machu Picchu o 6 rano
Przedarłyśmy się przez ruiny i stanęłyśmy w kolejce chętnych do wejścia na Waynapicchu. Wpisałam się do księgi (byłam 80 tego dnia).
Droga na Waynapicchu nie należała do najłatwiejszych, ale widoki które później zobaczyłyśmy były tego warte!
Widok na Machu Picchu z Waynapicchu.
Tak wygląda droga dla autobusów (dla tych, którym nie chce się męczyć). Autobusy dojeżdzają z Aguas Calientes, aż pod drugą bramę.
Na szczycie.
Po odpoczynku stwierdziłyśmy, że czas schodzić na dół. O 11 czekała nas wycieczka po Machu Picchu z przewodnikiem.
Machu Picchu jest to w 100 % miasto Inków, które zachowało się tylko dzięki temu, że nie zostało odnalezione przez Hiszpanów. Gdyby było, prawdopodobnie stałby teraz w tym miejscu kościół katolicki. Odkryte zostało w 1911 roku i uznane później za jeden z siedmiu cudów świata
(Ta góra, to właśnie Wynapicchu)

Wieczorem po ciężkim dniu postanowiłyśmy zrelaksować na w basenie termalnym. Nie mam stamtąd zdjęć, bo w sumie nie było czego fotografować. Basen średniej wielkości, z tłumem ludzi w środku. Liczyłyśmy trochę na coś więcej, więc szybko się zmyłyśmy i przed snem wstąpiłyśmy jeszcze na herbatę z koki.
Herbatka pyszna - dobra na wszelkie bóle i oczywiście pobudza :). Byłam jednak na tyle zmęczona, że nawet koka nie przeszkodziła mi w szybkim zaśnięciu.

Cel 2: W stolicy imprerium Inków - Cusco

2010-08-10T17:34:00.000-07:00

Tak jak napomknęłam wcześniej w środę dzień rozpoczął się o 5.30. Nie byłam wtedy świadoma, że podczas mojej wyprawy będę musiała przyzwyczaić się do wczesnego wstawania...
O 6 rano do drzwi domu Majo zadzwonił taksówkarz. Droga na lotnisko trwała około 50 min. Jak to na lotnisku... oddanie bagażu, czekanie, odprawa, znów czekanie... czekanie... aż w końcu przed 10 zaraz przed wylotem spotkałam się z Arianną, dziewczyną z Hiszpani, o której wspominałam.
Gdybym wybrała się z Limy do Cusco autobusem, zajęłoby mi to ponad 20 godzin... dlatego zdecydowałam się na droższy, niestety, samolot. Trasa zajęła 1h 20 min.
Na głównym placu, zaraz przy katedrze, spotkałyśmy się z resztą ekipy: Naomi (z Francji, która towarzyszyła mi też w późniejszej trasie), Davy (z Limy), Ivan (z Limy), Bianca (ze Szwajcarii). No niestety tylko ja z nich nie mówię po hiszpańsku, ale na szczęście są też inne języki:)

Po zameldowaniu się w hostelu (nie najwyższej klasy - wszyscy razem spaliśmy w jednym pokoju, ale za to było cieplej :P) wybraliśmy się zdobywać pozostałości po Inkach w tym rejonie, a mianowicie: Saqsayhuaman, Q'engo, Pukapukara, Trambomachay. Widoki przecudne.
Oprócz ruin, w każdym z tych miejsc można spotkać kobiety ubrane w tradycyjne stroje z alpakami, satrające się sprzedać to co wcześniej wydziergały.
Widok na Cusco z góry.
Spytałyśmy oczywiście czy możemy zrobić sobie zdjęcie i ile to kosztuje... panie odpowiedziały, że co łaska... po czym gdy dostały po pół sola, stwierdziły, że to za mało... heh

Tak jak wspomniałam w tytule Cusco było niegdyś stolicą imperium Inków, zdobytą przez Hiszpanów, którzy na miejscu ich budowli stawiali swoje kościoły...
Znajduje się tam również na wzniesieniu statua Jezusa.
Cusco jest miastem położonym na wysokości 3326 m n.p.m. Wiele osób straszyło mnie bólem głowy, który mógł mnie dopaść zaraz po wylądowaniu. Pomylili się tylko trochę - ból głowy przyszedł wieczorem i nie minął do następnego dnia.
Cusco nocą... jest raczej zimne... a nawet bardzo. Przyzwyczajona już do klimatu Piury, gdzie jest przez cały rok gorąco, trochę zmarzłam :)
Rano wstaliśmy oczywiście wcześnie, gdyż tego dnia wybieraliśmy się w dalszą podróż, a mianowicie do Aguas Calientes - małego miasteczka położonego u stóp Machu Picchu... ale o tym w następnym poście.
Śniadanie zjedliśmy w markecie, który wygląda nieco inaczej niż u nas :)
Babiczki stoją na podwyższeniu, starając się zagarnąć klientów proponując świeże koktajle, sałatki i takie tam. Można też oczywiście kupić owoce, napoje, mięso...

Cel 1: Lima

2010-08-10T13:46:00.000-07:00

Jak w poniedziałkowy wieczór wsiadłam w autobus w Piurze, tak we wtorkowy poranek wysiadłam w Limie. Na dworcu autobusowym Oltursy czekała na mnie Majo wraz z tatą i bratem. Zabrali mnie do swojego domu. Po lunchu wybrałyśmy się z Majo na spacer. Najpierw trafiłyśmy do parku przyjaźni, w którym znajduje się zabytkowy pociąg. Nie odmówiłyśmy sobie oczywiście przejażdżki. :)
Przespacerowałyśmy się po parku, w którym było dosyć tłoczno ze względu na święto niepodległości Peru,
wypiłyśmy po małym pisco sour,
pokarmiłyśmy "rybki"
i wybrałyśmy się do chyba najładniejszej dzielnicy Limy - Miraflores.
Lima jest przeogromna - aby gdziekolwiek się dostać trzeba poświęcić na to przynajmniej godzinę. Na miejscu spotkałyśmy się z koleżanką Majo z liceum Pią.
kto by pomyślał, że na miejscu spotkamy też... Shreka? :)
Na koniec wycieczki po Limie dotarłyśmy na wystawę masek z różnych zakątków Peru

i jeszcze zdjęcie na moście

Wieczorem około 23 dotarłyśmy z powrotem do domu. Po poprzedniej nocy w autobusie padałam z nóg. Szczególnie przerażała mnie myśl, że następnego dnia muszę wstać o 5.30, aby o 7.00 być na lotnisku. Więc bez marudzenia położyłam się spać w Majo pokoju.

Wróóciłam!!!

2010-08-10T09:55:00.000-07:00

No to po dłługiej drodze wróciłam do Piury. Nie powiem, trochę wymęczona. Refleksja po tym co zobaczyłam: Peru to przeepiękny kraj, mam nadzieję, że sami tak stwierdzicie po zdjęciach które niedługo wrzucę. Polecam wszystkim :)
O dziwo, większość turystów w Peru to nie Amerykanie, jak przypuszczałam, a Francuzi. Stanowią jakieś 70% turystów na południu Peru.
Małe podsumowanie:
- ilość godzin spędzonych w autobusie: około 81 (były to autobusy różnej klasy: począwszy od takich w których nie było gdzie nóg wcisnąć, po takie z bezprzewodowym internetem i dwoma posiłkami)
- ilość przejechanych kilometrów: nie mam pojecia, ale całe mnóstwo, kilka tysięcy
- ilość wydanej kasy: też dokładnie nie wiem... z jakieś 1500 S./
- najwyższa wysokość na której byłam: ponad 3000 m.n.p.m.
Postaram się jak najszybciej zdać relacje z podróży

My Trip

2010-07-25T16:14:00.000-07:00

Jutro wybieram się w dość długą podróż po Peru, zajmie mi ona około 16 dni. Końcówka nie jest jeszcze dokładnie zaplanowana. Nie biorę komputera, więc relacje zdam po powrocie :)
Plan jest taki:
Piura - Lima 26-27.07, spędzę jedną noc w domu Majo
Lima - Cusco, ten odcinek pokonuję samolotem, tam oczywiście zobaczę Machu Picchu :) na miejscu 5 dni
Cusco - Puno, wyjeżdzam 1 sierpnia, jezioro Titicaca, ponoć w zeszłym tygodniu było tam -22 st, brrrr
Puno - Arequipa, od 3 sierpnia, ładne miasto z ciekawą architekturą
Arequipa - Lima, 5 sierpnia, tam tylko przesiadka na kolejny autobus
Lima - Chiclayo, też tylko przesiadka
Chiclayo - Chachapoyas, od 7 sierpnia, a tam wodospady i krawędź dżungli :)
Podsumowanie: połowę czasu spędzę w autobusach!!
Nie będę oczywiście sama :)
Do Cusco wybieramy się całą ekipą którą poznałam w Limie miesiąc temu + Naomi, Francuska, która pracowała w Piurze
W Puno będę z Arianną z Hiszpanii i Naomi
W Arequipie tylko z Arianną
A do Chachapoyas wybieram się z Chiri, który dołączy do mnie w Chiclayo
Trzymajcie kciuki za udaną podróż i fajne fotki!!
Muszę się zacząć pakować...

Kultura Chińska

2010-07-21T19:21:00.000-07:00

W Peru, tak jak w Brazylii :) jest dużo Chińczyków, którzy przemycili część swojej kultury do kultury peruwiańskiej. Kuchnia chińska jest tutaj typowa tylko dla Peru. Nie jest ona taka sama jak w Chinach, nie jest to też kuchnia peruwiańska. Najlepiej ją określić można chyba jako chińsko-peruwiańska :), tak mi przynajmniej powiedzieli w Limie.
Znajduje się tam nawet chińskie miasteczko.

Dzisiejszy mój post jest spowodowany małym wydarzeniem, które miało miejsce na uczelni. Był to pokaz tańca chińskiego. Tak było napisane na zaproszeniu, ale tak naprawdę był to pokaz tańca, sztuk walki i śpiewu. Całkiem przyjemnie się oglądało. Niestety za szybko się ruszali, żeby zrobić normalne zdjęcia :), więc wrzucam to co mi się udało zrobić

Pustynia i skamieliny

2010-07-18T19:42:00.000-07:00

Mimo, że niedziela jest dniem odpoczynku rozpoczęła się ona dla mnie bardzo wcześnie. Budzik zadzwonił o 5 rano. Umówiłam się z Chiri na 6. Wybrał się z nami jeszcze jego kolega Gerardo, przez wszystkich zwany Lalo :). Jak wychodziłam z domu było jeszcze ciemno. Najpierw taksówką na stację, później autobusem do miasta Sullana, tam złapaliśmy samochód. Ludzie dorabiają sobie na przewozach osób, wszystko ok, ale jechaliśmy w 5 osobowym combi w ósemke (2 z przodu + kierowca, my w trójke z tyłu i 2 w bagażniku). Bosz, jak oni jeżdzą! Momentami serce podchodziło mi do gardła, jak wyprzedzaliśmy na trzeciego, maksymalnie ścinaliśmy zakręty i takie tam. Dobrze, że w najgorszych momentach nie wiem ile było na liczniku. Szczęśliwie udało nam się dojechać do miasteczka Huaca.

Znajduje się tam małe muzeum historii naturalnej, a właściwie wszystkiego co zostało znalezione na pobliskiej pustyni. Oprócz imponujących skamielin, liczących po kilkaset tysięcy lat, są tam również ceramiki ludów żyjących przed Inkami. W miejscu gdzie teraz jest Peru w prehistorii był ocean, więc można znaleźć wiele skamielin zwierząt morskich.

Po obejrzeniu wszystkich eksponatów wybraliśmy się z panem paleontologiem na wycieczkę w poszukiwaniu skamielin. Na początku było spoko, dosyć wiało, więc nie zdejmowałam swetra.

Niestety po jakimś czasie wiatr ustał i zrobiło się niesamowicie gorąco. Po jakiejś godzinie marszu znaleźli pierwsze kawałki kości. Dla mnie nie różniących się zbytnio od normalnych kamieni. Jestem zadowolona, że znalazłam swoją małą skamieniałą muszelkę, którą oczywiście zabrałam :).

W sumie to muszelek było tam od groma :). Chodziliśmy jakieś 3 godzinki dopóki nie zrobiło się piekielnie gorąco i nie zrobiliśmy się strasznie głodni.

Do Huaca zabraliśmy się wszyscy stopem ciężarówką przewożącą paliwo :). Tam zahaczyliśmy się na obiad, a później tą samą trasą, z równie nieostrożnym kierowcą, a później autobusem to Piury.

Catacaos

2010-07-17T15:03:00.000-07:00

W piątkowy wieczór w końcu miałam okazje być na dyskotece w Piurze - Queens, o której dużo się nasłuchałam. Potańczyłam przy dźwiękach latynoskiej muzyki. Nic dziwnego, że w sobotę rano ciężko było wstać, żeby wybrać się wraz z Chiri do pobliskiego miasteczka Catacaos, w którym znajduje się rynek, gdzie można kupić dosłownie wszystko - mydło i powidło :). Począwszy od jedzenia, płyt, mnóstwa biżuterii, wyrobów ze skóry, wazoników, a skończywszy na wypchanych zwierzętach.
Ja oczywiście skupiłam się na kupnie kolczyków

Po przejściu całego rynku wzdłuż i wszerz pojechaliśmy mototaxi do oddalonego o kilka kilometrów miejsca. Znajdowały się tam ruiny, zamieszkałe niegdyś przez lud Tallan. Ruiny nie były tak okazałe jak te w Trujillo i nie one głównie przyciągnęły moją uwagę. Po zakupieniu biletów okazało się, że naszymi przewodnikami po ruinach będą dzieci :). Dwóch chłopców, jeden max 5 lat - Alberto, drugi koło 10-11 - Jorge. Najpierw poszliśmy do prowizorycznego muzeum, gdzie opowiedzieli historię każdego eksponatu, a później na przechadzkę po piaskowych ruinach.

Na koniec ciekawostka: wiedzieliście, że peruwiańskie psy nie mają sierści? Są całkiem gołe, w związku z tym nie za piękne :). Skubaniec niestety odwrócił głowę. Rasa nazywa się viringo.

Imprezka ogródkowa

2010-07-16T17:41:00.000-07:00

Wczoraj wieczorem zebrało się w ogródku za domem trochę osób. Była to raczej spokojna posiadówa niż szalona impreza, ale stwierdziłam, że jest to dobry moment na wyciągnięcie naszej rodzimej Żubrówki, którą przytachałam w bagażu. Dość długo czekałam na odpowiedni moment :). Zakupiłam niezbędny sok jabłkowy. Wódka oczywiście wszystkim bardzo smakowała, do tego stopnia, że na koniec wyjęli ze środka trawe i... ją zjedli :P
Impreza skończyła się dla mnie przed 4, ledwo wstałam do pracy, ale co tam :)

Opus Dei

2010-07-15T15:06:00.000-07:00

Uniwersytet, w którym mam praktykę jest ściśle powiązany z Opus Dei - pewnie każdy z was słyszał o tej katolickiej organizacji. Nazwa ta budziła we mnie mieszane uczucia, po przeczytaniu książki Dana Browna. Przedstawiona jest ona tam w bardzo złym świetle. Starano mi się wytłumaczyć, że wszystko to, co jest tam napisane to stek bzdur. Głównym celem organizacji jest szerzenie wiary i pomaganie ludziom. Miałam okazję uczestniczyć dzisiaj w wielkim święcie dla uczelni, a mianowicie przyjechał główny kapłan Opus Dei, prosto z Rzymu. Przygotowania do spotkania trwały już od jakiegoś czasu. Cały uniwerek został dokładnie wysprzątany, a przed budynkiem głównym stanęła scena i całe morze plastikowych krzeseł. A zapomniałam dodać najważniejszego - cała uczelnia miała w ten dzień wolne :). Wahałam się - iść czy nie iść. Na początku chciałam wykorzystać ten dzień jako wolny od pracy, a później stwierdziłam, że to jest bardzo ważne dla wszystkich ludzi tutaj (ostatnie takie spotkanie było 14 lat temu) i jednak pójde. Było całe mnóstwo osób. Oczywiście nic nie rozumiałam z tego co tam mówili i moim głównym zajęciem było robienie zdjęć i uważanie na pawie, które akurat upatrzyły sobie gałązkę tuż nad nami, a jak taki paw na ciebie narobi... :). Na szczęście uszłam z życiem. A na zdjęciach możecie zobaczyć Majo i Denisse, z którymi mieszkam w jednym domu oraz Pia i pawie na drzewie - tylko trochę słabo widać. Resztę dnia spędziłam korzystając ze słońca :)
W Polsce też przypieka co??

Trujillo - plaża Huanchaco

2010-07-11T20:18:00.000-07:00

Na koniec zwiedzania wybraliśmy się na plażę. Ogólnie nie robi dużego wrażenia, oprócz łodzi ustawionych przy brzegu (hiszpańska nazwa: caballitos de totora - "totora seahorses") i znacznie większych fal na ocenie, niż na naszym skromnym morzu :). Łodzie te są nadal używane przez rybaków, a robione wciąż w ten sam sposób co kilkaset lat temu. Wieczorem poszliśmy do najlepszego klubu w mieście :). Wstęp był baaardzo drogi, ale było warto. Bawiliśmy się świetnie do samego rana przy latynoskiej muzyce (salsy lekcja druga) :). Następnego dnia, po zebraniu się do kupy zdążyłam już tylko na autobus do Piury...

Trujillo - Chan Chan

2010-07-11T19:54:00.000-07:00

Miasto z ok. 1300 roku. Znajdowały się w nim mieszkania, świątynie, zbiornik wodny, cmentarze, ulice były tylko korytarzami. Ruiny mają średnio 2 metry wysokości, niegdyś miały ponad 10. Gdy ktoś się zgubił podążał w stronę wyznaczoną przez ptaki na ścianach, które prowadziły do wyjścia. My musieliśmy szukać rybek. Przed nami było kilka grup dzieci z peruwiańskich szkół. Za każdym razem jak je wyprzedzaliśmy to mówiły do mnie chórem hheeelllooo :). Ruiny są przeogromne. Do zwiedzania jest udostępnione jakieś 10 %. I tak można się nachodzić i przy okazji opalić. Ja oczywiście przegięłam.

Trujillo - Huaca de la Luna

2010-07-11T19:18:00.000-07:00

Świątynia należąca do kultury Mochica (sprzed ok 1000 lat). Piramida składająca się z 7 poziomów. Każdy poziom to grobowiec jednego króla. Ściany ozdobione są wizerunkami ich głównego boga. Wszytko robi ogromne wrażenie, zdjęcia tego nie oddają. Wokół świątyni znajdowało się całe miasto. Znaleziono wiele szkieletów, po których widać, że serca zostały wyrwane - trwają badania archeologiczne. Za niedobre sprawowanie ludzie byli spuszczani z pobliskiej góry, a raz na jakiś czas król pił krew swoich poddanych. Trafiłam niestety do grupy z hiszpańskojęzycznym przewodnikiem. Rodrigo starał mi się jednak co nieco opowiadać. W pobliskim muzeum znajdują się ceramiki znalezione na tym terenie. Niestety nie mogłam robić zdjęć.

Trujillo

2010-07-11T18:24:00.000-07:00

Na pierwszą wycieczkę wybrałam się do jednego z większych miast Peru - Trujillo, położonego 6 h autobusem na południe od Piury - to naprawdę niewielka odległość. Zatrzymałam się tam w domu sympatycznej rodziny jednego z kolegów Victora, Rodrigo. Wyjechałam w piątek o północy, dotarłam o 6.20 w sobotę. Na stacji czekał na mnie zaspany Rodrigo. Rozpoznałam go po geście odbierania telefonu, gdy zaczęłam do niego dzwonić :). Pojechaliśmy taksówką do domu, zapoznałam się z jego mamą i młodszym bratem i oczywiście poszłam spać, bo było jeszcze straasznie wcześnie. Po śniadaniu zwiedzanie. W Trujillo jest na co popatrzeć. Tutaj zdjęcia centrum miasta i w domu, reszta w kolejnych postach. Statua na środku symbolizuje wolność.

Gas Station Party

2010-07-08T20:46:00.000-07:00

Wczoraj, w końcu mogłam zobaczyć to, o czym wszyscy mówili mi od jakiegoś czasu. A mianowicie picie na stacji benzynowej MEGA :)! Serio! Młodzi ludzie zbierają się wieczorami... ale nie kilka, czy kilkanaście - kilkadziesiąt osób stoi zaraz przy stacji pije browary, śmieje się, jak to zwykle bywa. Jest to zwyczajne miejsce spotkań, zamiast pubów, czy barów. Beka co? Kilka razy przejeżdżała obok nas policja i nic. Można tu robić to, za co zwykle dostaje się u nas mandaty. Policja nawet się nie zatrzymała. Ludzi było sporo, a ponoć zwykle bywa więcej. Zrobiłam kilka fotek, ale było ciemno więc niewiele widać. Burro miał urodziny, więc w ogóle fajnie. Na zdjęciach: Burro, Victor :)
W weekend jadę do Trujillo, a co :P

Praktyka

2010-07-07T17:00:00.000-07:00

Teraz mogę napisać trochę więcej o mojej praktyce. Pracuję na uniwersytecie przy projekcie badawczym dotyczącym pozyskiwania biopaliwa z mikroalg. Temat bardzo ciekawy i też tak to wygląda. Nie powiem, że zawsze mam co robić, póki co, ale w większości siedzę w laboratorium i robię sztuczną wodę morską, albo coś dolewam, przelewam. Ludzie z którymi pracuję, nie znają angielskiego, więc czasami jest zabawnie. Nie wiem jak, ale jakoś się dogadujemy, na takim poziomie na jakim trzeba. Mam swój pokoik, w którym jest piekarnik w którym jak są wypiekane mikroalgi to trochę zajeżdża, komputer, więc jak aktualnie nie mam zajęcia to zawsze się znajdzie. Obok budynku chemii budowane są bioreaktory i stawy, w których hodowane będą mikroalgi na większą skalę, bo póki co tylko skala laboratoryjna. Ale mam się załapać :). Jak sobie wyjrzę przez okno to zawsze jakieś ciekawe zwierzątko się trafi: stado sarenek, wiewiórki (dużo), kolorowe ptaszki czy jaszczurki. Mam nadzieję, że uda mi się im zrobić kilka fotek. No i często słychać iiiiiihhhhaaaaaaa, iiiiiihhhhhhaaaaaaaa osiołka.
Każdego tygodnia mam robić co innego, więc zobaczymy co będzie dalej. Dołączam fotki z naszego laboratorium. Tak wygląda hodowla mikroalg. Najpierw zaszczepiane są najmniejsze kolbki, później przelewane są do większych, na końcu do dużych butelek. Po wszystkim opadają na dno, a później są wypiekane. Jeszcze nie wiem jak zrobić z tego paliwo, ale się dowiem :)
A w ogóle to mogę już napomknąć o moich planach. Na przełomie lipca i sierpnia wybieram się na tripa po Peru :) mam już nawet jeden bilet - potrzebnych jest hmm, dużo.

Pierwsza lekcja salsy

2010-07-04T16:56:00.000-07:00

Większość soboty spędziłam na słońcu... mam nadzieję, że po tych dwóch miesiącach tutaj nie będę się tak bardzo odróżniać od reszty :P. Trochę się przypiekłam, ale na zdjęciach tego na szczęście nie widać. Wieczorem Majo - dziewczyna, która wynajmuje pokój w tym samym domu co ja, zabrała mnie na imprezę ze swoimi znajomymi. W końcu miałam szanse zobaczyć, jak bawią się Peruwiańczycy w moim wieku. I co? szoku kulturowego nie przeżyłam. Piją, palą, tak jak my... a może więcej? Z tego co widziałam, to chyba byłam jedyną niepalącą. Impreza była naprawdę spoko. Ja starałam się nie przeginać z alkoholem, bo przecież jestem nowa... Na koniec usłyszałam, że to chyba ściema, że Polacy tak dużo piją :P. Uczyli mnie tańczyć salsę, fajowo :). Ciągle zadziwia mnie ilość żelu, jaką potrafią nałożyć sobie na włosy, zarówno dziewczyny, jak i chłopacy, oczywiście nie wszyscy :). Na koniec imprezy jak już nikomu się nic nie chciało, wdałam się w gadkę o polityce... wiem, że to trochę do mnie nie podobne :P. Rozmawialiśmy między innymi o tym, że dziś są w Polsce wybory na prezydenta - wszyscy wiedzieli o katastrofie lotniczej - aż jeden chłopak stwierdził, że on nie wierzy w demokracje. Spytałam dlaczego - wiecie, że wybory w Peru są przymusowe? Masakra jakaś. Jeśli ktoś nie chce głosować to musi zapłacić karę w wysokości ok 100$. Kampania wyborcza wygląda tu tak, że kandydaci jeżdżą do wsi, gdzie mieszkają głównie niewyedukowani ludzie, dają im ziarno, albo coś tam innego i mówią, żeby na nich głosowali. Oni oczywiście to robią... tak to wygląda.

Piątek

2010-07-03T15:26:00.000-07:00

Wczorajszy dzień w pracy również nie był porywający. Jutro wraca mój szef, więc mam nadzieję, że od przyszłego tygodnia będzie lepiej. Reszta załogi z angielskim średnio... powiedzmy, tak jak ja z hiszpańskim. Przez pierwsze dwa dni za to nie musiałam wracać po obiedzie. Tutaj obowiązuje siesta. Między 13 a 16 wszystko jest zamknięte. O 15.30 będę musiała wracać na uniwerek na 3 h. Wracając do tematu, po pracy wraz z 3 tubylcami udaliśmy się do... hm, nie nazwałabym tego restauracją, raczej barem, z dachem zrobionym z liści bambusa :). Chcieli mi pokazać tutejszy przysmak, którym wszyscy się zajadają, jako przystawka przed lunchem. No więc nazywa się cebiche. Jest to surowa ryba z krewetkami i warzywami, mocno skropiona sokiem z limonki, tak żeby mięso się scięło. Podawane z kukurydzą (mają tu milion odmian kukurydzy) i fasolką. Wszystko to pływa w soku, który pije się później łyżeczkami jak wszystko zniknie z talerza. Dla mnie to było dziwne :). Po południu pierwszy raz odważyłam się wyjść sama na ulicę... poszłam do supermarketu. Nikt mnie nie przejechał... uff
Wieczorem, pierwsza impreza. W sumie za bardzo nie wiedziałam gdzie idziemy. Na miejscu okazało się, że była to domówka Europejczyków. Głównie byli ludzie z Francji, 2 osoby z Niemiec, jedna Włoszka... Polaków nie było, prócz mnie, kilka osób z Piury. Ogólnie jak rozmawiałam z ludźmi, którzy siedzą tu już kilka lat, to nie słyszeli, żeby jakiś Polak tu do pracy przyjechał. Wszyscy oni przyjechali tu na kontrakty z firm ze swoich krajów, które zdobywają tu rynek. Zdziwiłam się, że piwo w puszkach ma tu o,33 pojemności :)

Uniwersytet w Piurze

2010-07-01T20:16:00.000-07:00

No to dziś był mój pierwszy dzień w pracy, bla bla, nie ma co za dużo o tym opowiadać. Myślę, że później będzie. Po południu poznałam dwie nowe "IAESTE volunteers" :), które pokazały mi troche swojej uczelni. Byłam w budynku inżynierii budowy, czy jakoś tak i w kilku innych. Najbardziej jednak zapamiętałam kościoły... Na uczelni znajdują się normalnie kaplice, nie wiem ile, ja widziałam 3. W kampusie uniwersyteckim, można spotkać trochę zwierzątek, zwłaszcza pawie i.... osiołka :)

Przyjazd do Piury

2010-06-30T20:07:00.000-07:00

Ja to chyba nigdy się nie ogarne! Do ostatniego momentu Victor nie dawał mi biletu na autobus z Limy do Piury... aż do czasu jak jechaliśmy taksówką na stację... i co? Bilet został w Taxi!! buuu :/ Na szczęście w momencie jak mieliśmy wyrabiać duplikat, taksówkarz oddał bilet w okienku... ehh
Droga była trochę dłuższa niż przypuszczałam... 14 h, ale spoko poszło, prawie wszystko przespałam. Powiem tak, trafiłam świetnie. Mieszkam u rodzinki, którym niezłe się powodzi, młodsze pokolenie zna angielski, a starsze ma na celu nauczyć mnie hiszpańskiego :) oby się udało... bo za dużo sobie nie pogadam.
Mały spacer po Piurze i...... pierwsza przejażdżka mototaxi :D zazdrościcie co?
Jutro zaczynam praktyke :)

Lima dzień 2

2010-06-30T19:43:00.000-07:00

Drugi dzień był lepszy od pierwszego :). Zaczęliśmy od zwiedzania muzeum parlamentu... ale tortury to tam niezłe mieli. Później spacer chińską dzielnicą, chińsko-peruwiańskie jedzonko. Takie tam przechadzanie się po ulicach... mam nadzieję, że widać na zdęciach ten zgiełk, tłok i wszystko na raz co tam się dzieje... Najbardziej zadziwiła mnie jedna profesja... jest sobie buda, przed nią siedzi koleś i czeka na klientów... jak jakiś przyjdzie to zaczyna czyścić mu buty :P. Na koniec trafiliśmy przypadkowo na obchody święta przez jakąś wioskę. Ogólnie było to widowisko kolorowych strojów i tańców. Ponoć bardzo ciężko trafić na coś takiego, więc trochę mi się poszczęściło. Nagrywałam filmiki, ale są niestety za duże żeby je tu wrzucić. Wyglądało to świetnie. Na koniec jadłam deser. W życiu nie jadłam czegoś słodszego! Nawet ja nie dałam rady...

Lima dzień 1

2010-06-30T17:41:00.001-07:00

Jeeee, w końcu dostęp do neta :). A tak w ogóle to dostęp mam nieograniczony, więc piszcie do mnie kiedy tylko macie ochotę!
To zacznę od mojej dłuuugiej podróży, która przebiegła na szczęście bez komplikacji. Czas leciał wolno, ale dało rade. W Limie czekało na mnie kilka osób z transparentem IAESTE, ku mojemu zdziwieniu jedna dziewczyna była blondynką... okazało się, że ze Szwajcarii :)
Zawieźli mnie na miejsce moje noclegu, czyli w domu peruwiańskiej babiczki :). Czułam się tam jakbym przeniosła się w lata siedemdziesiąte... ogólnie ekstra. Właścicielka bardzo miła i mimo, że nie znała angielskiego, a ja hiszpańskiego to jakoś dałyśmy rade. Następnego dnia lokalny komitet zabrał mnie na małe zwiedzanie. Widziałam jakieś kościoły, piłam lokalnego drinka z Pisco i Machu Picchu (kolorowy na zdj),
dotarliśmy do oceanu, a skończyliśmy w klubie, w którym grali koncert jazzowy.
Ludzie w Limie przeemili :)
Jedna z dziewczyn była 2 lata temu na praktyce w Łodzi, i była na Baywatchu w Gdańsku :), wiec sobie powspominała...
Druga z nich przyjechała z Hiszpanii na praktykę
A trzecia, tak jak wspomniałam ze Szwajcarii, ale nie na praktyce.
Jeśli chodzi o chłopaków to jeden z nich był na praktyce w Szwajcarii, drugi się dopiero wybiera.
Trzeci był w Hiszpanii, gdzie poznał troche polskiego, bo były tam 2 dziewczyny z Polski
A czwarty jest z Piury :)

Berlin

2010-06-26T00:14:00.000-07:00

no wiec jestem w Berlinie :) z Krysia, Krzysiem, Michem, Asia, Ania, Tymkiem, Lucynka i szczurzynka. Sram po gaciach, masakra! Trzymajcie kciuki!!!!!

Kiedyś tam dojadę... :)

2010-06-19T09:16:00.000-07:00

Nie ma to jak utrudnić sobie życie...
Po co lecieć prosto do Piury, jak można mieć 4 przesiadki?
Wyruszam w piątek 25 czerwca z Gdańska do Berlina samochodem... zostaję tam całą dobę
Później, Berlin - Londyn, nocuję na lotnisku
Londyn - Amsterdam,
Amsterdam - Lima, przelot 12 h, tam zatrzymuję się na dwa dni
Lima - Piura, autobusem 14 h
Na miejscu będę w środę rano 30 czerwca... raptem po 5 dniach :) juupiii